Ależ to jest „porROMBane” auto! Takie pełne rombów. Dokładnie to miałem na myśli. Chociaż, gdyby spojrzeć na temat nieco szerzej, to zupełnie nowy DS4 nie jest zwykłym samochodem. To taki motoryzacyjny odpowiednik Michała Szpaka, przy którym wszystkie Astry i Focusy grają co najwyżej na trąbce w orkiestrze strażackiej.
Mógłbym na niego patrzeć godzinami. Francuzi znają się na rzeczy jeśli chodzi o design i od wielu lat korzystają ze swojej bujnej fantazji. DS4 ma świetny rysunek. On nawet nie musi jeździć. Mógłbym go sobie postawić w ogrodzie zamiast krasnala. DS4 jest jak biżuteria. Audi i Mercedes to skarpety i majtki. Coś oczywistego, czym trudno się wyróżnić. Modna i dobrze dopasowana biżuteria momentalnie wpada w oko i pokazuję klasę osoby, która ją nosi. Nie popłynąłem za bardzo? Czytacie jeszcze?
DS 4 – nieoczywiste wnętrze
Wnętrze także jest nieoczywiste. Fakt, ma kierownicę i nawet dwa pedały. Ale skóra, przeszycia, designerskie sztuczki są tu tak gęsto usiane, jak krople rosy na źdźble trawy o poranku. Oj, teraz to już na serio za bardzo popłynąłem. Fakt, faktem wsiadłem do tego auta i powiedziałem wow. Zacząłem na nowo uczyć się samochodu. Odkrywałem jego wnętrze i byłem pod ogólnym wrażeniem jakości oraz nieszablonowych pomysłów. Z tego artystycznego marazmu obudził mnie klakson samochodu stojącego za mną, który dał do zrozumienia, że zielone światło jest czymś ważniejszym od podziwiania gałki głośności.
DS4 jako całokształt to auto, które najładniej opisał by Czesław Miłosz albo inny Janek Kochanowski. Chociaż wyświetlaczowi ulokowanemu na tunelu środkowym bliżej do fraszki niż pięknego poematu lub wzniosłego wiersza.
DS 4 – jak jeździ wersja hybrydowa?
Pomijając względu artystyczne, jakby nie patrzeć DS4 jest samochodem. Może i przy okazji, ale jeździć potrafi. Odnoszę jednak wrażenie, że sama jazda jest mocno przyziemna, co jednak… nie powinno nikogo zaskakiwać. Topowa i zarazem testowana odmiana to 225-konna hybryda plug-in (cóż za zaskoczenie prawda?). Ma przedni napęd, automat, da się ją podładować z gniazdka i… jeździ. Tak po prostu. Plus dla francuzów, że nie chcieli iść na kompromisy i nie uczynili z DS4 auta o sportowym zacięciu. To dalej komfortowy w najlepszym tego wydaniu Citroen. O, pardon, DS!
DS 4 – podsumowanie
Nie będę ukrywał, że na DS4 patrzyłem przez pryzmat niemieckiej konkurencji. Czy wybrałbym właśnie to auto, zamiast wspomnianych wcześniej majtek tzn. samochodów zza naszej zachodniej granicy? Tak. I nie, nie jest to wpis sponsorowany. Większość popularnych modeli ma to do siebie, że są… popularne. Znudziły się. Przynajmniej mi. DS4 popularny nie jest i chyba nigdy nie będzie. Pomijając ekstremalne wersje AMG czy RS, francuskie auto nie jeździ gorzej od Niemców. Ale jest inne, nowe, świeże. I ja to kupuje. Bo przecież życie jest za krótkie, żeby cały czas słuchać tylko orkiestry strażackiej!
